Análisis da Nova Obra Maestra de Haydn

Hoxe día 17 de febreiro do 1792, atopámonos en Londres, exactamente en Hanover Square Rooms; onde acabamos de presenciar, ver e escoitar a primeira sinfonía escrita por Joseph Haydn aquí, terminada ano atrás, a sinfonía n.º 93 por fin foi estreada.

Foi todo un verdadeiro éxito, xa que si poñémonos a recordar, fai apenas dous anos que Haydn saíu do cárcere pola morte do principe Nikolaus Esterhazy. Logo dos seus vinte e dous anos encerrado, xa con case sesenta anos de idade e tanto tempo sen escribir partituras, este home vólvenos a sorprender, non me estraña que siga sendo aclamado por moita xente. Que sorte ten o prodixio Ludwig van Beethoven de ter a un mestre como el.

Ímonos a centrar un pouco máis na obra Hoboken I/93, a sinfonia N.º93 e sacaremos información grazas aos críticos. Pódese ver facilmente e é o máis resaltado que está escrita en re maior e a súa estrutura de catro movementos, a máis típica hoxe en día.

O primer movemento chámase entre Adagio-Allegro assai, ¾; este tal e como o di o título vai ir a un ritmo rápido, especificamente bastatnte rápido, acompañado dun fortissimo. Todo empeza cun unísono que se enlaza cun tema bastante novedoso, poderíase dicir que é unha das partes principais deste movemento. A continuación, veriamos un curto pero fermoso interludio onde Haydn optou polos violines como voz principal; deste xeito estes interpretarían tres arpegios ascendentes, o xeito menos común de facelo pero que sorprendería, e todo isto coa axuda dun instrumento de vento por cada arpegio. Despois sacaría o seu segundo tema principal e todo acabaría cun final bastante dramático desde o punto de vista de Haydn.

Ao contrario do primeiro movemento, no segundo Haydn decide facer un Largo cantabile, compás de compasillo en sol mayor, este moi tranquilo, utilizando un tempo lento. Este movemento desprégase cun tema principal rodeado de temas secundarios, os cales son derivaciones de leste e algúns se presentan como variacións. Todo isto de combinado para que quede como un roldou cun excepcional estribillo e unha inusual historia de amor.

Cara o final a música se vai facendo pouco a pouco máis suave e lenta mediante unha serie de acordes; e xusto cando pensamos que vai acabar co seu último acorde mais suave, Haydn sorpréndenos cun inesperado fostissimo do fagot, dando por concluído o segundo movemento e coa cara da xente anonadada. Como sempre, apareceu ese humor que lle gusta meter a Haydn en cada unha das súas obras, facendo que por agora para a xente este fóra o mellor movemento da sinfonía.

Para este terceiro movemento, o denominado Menuetto. Allegretto,¾; Haydn teríanos reservado a parte máis marchosa do festival, un menuetto; acompañado sen dúbida dun ritmo energético. Este é moi parecido ao unha parte do segundo movemento segundo puidemos comprobar.

A parte do trío estaría presentada por algúns instrumentos de vento, metal e timbales que tocarían determinadas veces ao longo do movemento e todo sería unha brillante actuación co trío por unha banda e varios instrumentos polo outro ata o final.

A sinfonía acabaría co Finale: Presto ma non troppo,2/4, o cuarto movemento, un tanto revoltoso, xogando inxeniosamente; pero do xeito na que o fixo Haydn… perfecta.

Preséntanos un tema principal onde sempre manteno pero cambia de tonalidad, e cando xa tiñamos asumido o seu estilo e a melodía; vólvenos a sorprender cun tema totalmente novo por parte do oboe e o fagot, e cuns sós de violoncelos aos cales toda a orquesta failles eco. Todo concluiría volvendo ao tema principal e con todo o teatro en pé por esta marabilla que acabamos de contemplar.

Hasta aquí o resumo que lle podemos dar por agora desta deliciosa obra maestra, cara os próximos días intentaremos traer calquera información relevante; esperemos que lles gustara e por suposto lles recomendamos que vaian a vela se poden.

Un saúdo.

+ Links

Joseph Haydn Wikipedia

O novo estilo que está revolucionando Venecia

O policoralismo veneciano chegou para quedarse

Onte tivemos a oportunidade de desfrutar da composición Sacrae Symphoniae de Giovanni Gabrieli. O concerto tivo lugar na Basílica de San Marcos, Venecia. Gracias á arquitectura e ao fenómeno acústico da basílica e posto que as distintas cúpulas creaban campos de reverberación en puntos concretos da mesma puidemos presenciar un novo estilo que sen dúbida deixará unha gran pegada na historia da música.

O policoralismo veneciano involucra coros ou conxuntos de instrumentos separados espacialmente que se alternan entre sí á hora de interpretar distintas pezas. Según nos confesou Giovanni Gabrieli “Mentres presenciaba unha das misas que se celebran semanalmente ocorréuseme que podería empregar as particularidades arquitectónicas da basílica para crear unha nova técnica musical”, ademais dado á súa amplia experiencia coma organista durante as décadas de 1580 e 1590 Gabrielli coñece mellor ca ninguén todos os segredos e curiosidades da construción.

Tras recibir unha invitación persoal para asistir á première, decidimos que este sería un bo momento para facer unha crítica sobre o traballo de Gabrieli, xa que tras dez anos sen publicar nada, esta prometía ser unha ocasión irrepetible. Algúns medios atribúen a ausencia de Gabrielli durante a derradeira década á repentina morte de Andrea Gabrielli envolta nun halo de misterio e intriga. As nosas sospeitas confirmáronse cando ao preguntarlle ao compositor sobre a fonte de inspiración da obra, este, non sen antes dubidar, declarou que a Sacrae Symphoniae era unha obra adicada en todo o seu esplendor ao seu defunto tío, que en vida fora un dos seus piares fundamentais e un dos seus maiores apoios cando este decidiu que a súa paixón era a música. Posto que ambos compartían os mesmos intereses, pasaban a maior parte do seu tempo xuntos en Venecia, onde ambos tiñan a súa residencia. Despois de escoitar as súas declaracións entramos na basílica dispostos a presenciar esta obra singular. O interior da mesma estaba repleto de xente e de caras coñecidas da alta sociedade veneciana, tras tomar asento e deixar a mente en blanco dispuxémonos a desfrutar da peza.

Ao rematar de escoitar a composición sentimos o que Gabrieli desexaba expresar a través dela, e comprendimos as súas palabras. A pesar de que a morte do seu tío, Andrea Gabrielli, supuxera un gran impacto na súa vida, el quería recordalo como a persoa alegre e vivaz que sempre fora. Resulta chocante dado que ambos compositores foron educados nun ambiente católico, e posto que o catolicismo sempre estivera presente na maioría das súas obras, pero Giovanni negábase a aceptar que a morte o ía a afastar do seu tío e interpretou a repentina inspiración que o abordara á hora de compoñer o Sacrae Symphoniae como unha chamada celestial, unha seña de que o seu tío alcanzara o ceo.

Se tiveramos que destacar algo en concreto diríamos que para nós o motete titulado Hodie Christus natus est (Cristo naceu hoxe), foi unha das pezas máis emotivas da composición en xeral. Trátase dun Canto Gregoriano de carácter festivo que se interpreta no Nadal, que se compón dun coro de homes e mulleres que cantan unha melodía en latín, o comezo desta é alegre e a melodía vaise facendo máis suave cara o final da mesma. Esta peza conforma xunto a dezaseis cancións e sonatas e corenta e catro motetes máis a xa coñecida Sacrae Symphoniae.

Vaticinamos que o policoralismo veneciano será, sen lugar a dúbidas, un gran éxito nos próximos anos e unha marabillosa herdanza para xeracións futuras. Unha vez máis, Giovanni Gabrieli, fai historia.

+ Links

Estilo Policoral Veneciano Wikipedia

Giovanni Gabrieli Wikipedia

Sacrae Symphonieae Wikipedia

PEDRO I DIES, ENDING THE CIVIL CASTILIAN WAR

After the recent death of our king Pedro I, Enrique de Trastámara occupies the throne of Castilla.

The last 23 March, Pedro the Righteous, who lasts 16 years ruling Castilla, has been murdered in Montiel by his stepbrother, Enrique de Trastámara, and this ends the Castilian Civil War and gives the throne to the new king, Enrique. Now that the war is over, is the moment to explain what has given rise to it and why.

Pedro was the only son of María de Portugal and Alfonso XI de Castilla, who had other 10 children with his lover, Leonor de Guzmán. Legally, the succession of the throne should be for Pedro, but though, at the king’s death, one of the ten stepbrothers of Pedro, Enrique, had possibilities to rule. Nonetheless, the throne was occupied by Pedro, but he never couted on much support. He had the support of the musilims and french, since he was committed with a descendent of the king of France, but as he finally rejected her, he got enemy with France, and they also supported his stepbrother, who kept wishing the throne of Castilla.


In 1366, Enrique de Trastámara saw himself with enough support, and decided attack Pedro. Looking for an army, Pedro got allied with the Black Prince, who sent his army in exchange for he paying the expenses. Since Pedro didn’t pay what he should, the army didn’t defend him, and Pedro went to the kingdom of Granada looking for support. After he joined an army, Pedro started his return to Castilla, but Enrique’s army went to meet him, and it was provocated the Battle of Montiel, in Ciudad Real. There, they locked Pedro, and then, a mate of Enrique cheated on him so he could take him to the place where camped the army of his stepbrother, and there he has been murdered by Enrique de Trastámara.

Now his body lies in the Castle of Montiel, maybe one day he will be transfered to another place. RIP.

Decapitación do mariscal Pardo de Cela

Onte, 3 de outubro de 1483, Pedro Pardo de Cela Aguiar e Ribadeneira máis coñecido como don Pedro Pardo de Cela foi executado xunto co seu fillo Pedro diante da catedral mindoniense. Este naceu no ano 1425 en Betanzos, nunha aldea de Lugo, e finou con tan só 58 anos.

Antes de conseguir o título de mariscal foi un señor feudal que ao morrer o seu irmán, herdou todas as propiedades e privilexios da familia. No 1441 casou con Isabel de Castro, filla do Conde de Lemos, que viñera co seu tío á cidade de Mondoñedo, onde era bispo e Pardo de Cela, meiriño. Cando este falece 4 anos despois, Pardo de Cela trasladase a Viveiro onde chega a ser alcalde, obtendo no 1474 o título de mariscal, aínda que dous anos despois foi destituído da alcaldía polos Reis Católicos e expulsado por estes mesmos de Viveiro, prohibíndolle a súa entrada. Os reis querían a morte de Pardo de Cela xa que nunca acatara as ordes do seu poder eclesial e por ser poderoso.

Onte, a súa muller asistiu enseguida a unha audiencia coa súa prima obtendo así un indulto condicional para os tres nobres galegos condenados a morte. Fronte a multitude que esperaba o indulto para o seu señor, o último defensor da soberanía do Reino de Galicia, foi decapitado Pardo de Cela facendo que a súa cabeza rodara ata a porta da Catedral.

O vindeiro martes, será enterrado dentro da Catedral de Mondoñedo co bispo mindoniense.

DIGITAL CAMERA

Máis información en:

https://es.wikipedia.org/wiki/Pedro_Pardo_de_Cela

The War of the Two Roses

A few days ago ended the civil war, which intermittently faced the members and supporters of the House of Lancaster against the House of York between 1455 and 1487, after the English were expelled from France. This was developed in England on the occasion of the succession to the throne between these two partisans. It received the name of the War between the Two Roses in reference to the roses that identified both contenders, the Lacncaster a red rose and the York a white rose. It was also called War between Cousins.
In the course of the Hundred Years’ War, the Plantagenet dynasty lost the support of the English people due to the defeats suffered by Richard IV against the knight Duguesclin. This favored the arrival of the family of Lancaster to the throne of England, whose first representative was Henry IV. After the war in France, and due to new military failures and loss of territories, the popular discontent turned against the Lancaster and his descendant Henry Vl (1422-1471).
As this last monarch suffered from periods of mental imbalance, he took over as regent his wife Queen Margaret of Anjou, of French origin. As the representatives of the York family objected, there were several disturbances, and the government remained in the hands of regents until the Parliament granted the title of “protector and defender of the kingdom” to Duke Richard of York. As the Lancasters opposed this appointment, there was a civil war that lasted thirty years, The War between the Two Roses.
This war was characterized by its extreme cruelty. It began the 22 of May in 1455 , when Ricardo, the Duke of York, confronted Enrique Vl, of the Lancaster house. Being the loser of Lancaster’s house, Ricardo defeated her again at the Battle of Northampton. The army of York, directed by Ricardo, helped by the treason between the leaders Lancaster, managed to capture to the king Enrique I, taking it prisoner to London. Ricardo was recognized king, but shortly after was killed in the battle of Wakefield, in December 1460. Ricardo was succeeded by his son Eduardo who proclaimed himself sovereign as Edward IV (1461-1483), ruling with great energy. Then the brother of the latter, Ricardo III, who committed numerous crimes and abuses, reason why the nobility supported Enrique Tudor, who defeated and killed the despot at the Battle of Bosworth in 1485.
The War of the Two Roses was won by Enrique Tudor, who was crowned as Henry VII (descendant of the Lancaster), initiating the Tudor dynasty. The new monarch, has put an end to the dynastic problems by marrying Isabel of York, daughter of Edward IV.

MORRE A CANTANTE MÁIS VIRTUOSA DO MOMENTO

Hoxe 23 de novembro de 1677 desprazámonos ata Padua, lugar onde fai uns días, o 11 de novembro, morreu a famosa cantante e compositora italiana Barbara Strozzi. Este tráxico suceso produciuse ao pouco de chegar ela á cidade e a causa dunha enfermidade que ela padecía.

Falamos con algúns coñecidos e familiares da falecida para coñecer máis información e datos relevantes sobre a súa vida.

O máis probable é que Barbara fora adoptada. Naceu o 6 de agosto de 1619 na casa de Giulio Strozzi, un poeta en Venecia, quen lle regalou a posibilidade de acceder á cultura. A súa nai, Isabella Garzoni, era unha das servas. ​Giulio ademáis de darlle unha boa educación á súa filla empeñouse tamén en facer dela unha importante intérprete e compositora.

Cóntannos tamén os sucesos que a fixeron chegar ata o cume: Giulio levou a Barbara a participar en grupos de discusión intelectuais coñecidos como Academias. Cando o talento musical da moza era evidente, seu pai arreglou co compositor de ópera líder do momento, Francesco Cavalli, para que se convertira no seu mestre. Desenrolou unha sobresainte voz de canto.

En 1637, Strozzi fundou a súa propia academia, chamada Academia Degli Unisoni, onde os talentos de Barbara como cantante e instrumentista e a súa beleza eran atraccións importantes. Era coñecida polo seu intelecto, aprendizaxe e inxenio, e presidiu as reunións, nombrando aos suxeitos a debatir durante a noite. Un ano máis tarde, a Academia publicou un relato das reunións celebradas polo grupo durante o ano anterior.

Barbara, a miúdo, escribía a súa música, era ​de amor, poesía con bromas, letras irónicas. O seu uso da forma musical é moi flexible, adaptándose ás esixencias do texto, movéndose hábilmente entre recitativo, Arioso, e Aria nas obras máis longas, como as cantatas. ​O seu xénero predilecto foi a cantata.

Un dos feitos máis relevantes na súa vida, explícannos, é que, en 1644, publicou a primeira das súas oito publicacións, un volume de madrigais sobre os textos de Giulio Strozzi , dedicados á gran duquesa de Toscana. Publicou unha segunda publicación, de cantatas, ariettas e duetos en 1651. O ritmo da súa publicación aumentou despois de que Giulio Strozzi morrera. As súas dedicacións nos seus libros adicionais de música vocal incluen varios royalties, incluíndo o emperador Fernando II de Austria.

Falamos tamén cos catro fillos que tivo e eles mesmos cóntannos como foi a súa maternidade. Nunca se casou. Din que se considera probable que o pai de polo menos tres deles fora Giovanni Paolo Vidman, un amigo de Giulio.

O seu último volume publicado apareceu fai trece anos, cando se coñece tamén que se produciu un grupo de cancións para Carlo II, duque de Mantua.

A partir de entón, pouco saben os seus familiares dela. Dende 1652, ano no que morreu seu pai, ata a actualidade, ano no que desaparceu e morreu, pensase que continuou cantando e compoñendo grazas á protección dos reis e aristócratas.

A maioría das obras que nos facilitaron os seus familiares son cantatas para soprano solista e baixo continuo, polo que é posible que foran escritas para ser interpretadas por ela mesma. Bárbara Strozzi chegou a publicar oito volúmes de obras, incluíndo máis cantatas que calquera outro composito do século XVII.

Esta inigualable muller, Bárbara Strozzi, sempre quedará nas nosas lembranzas e nas de todos aqueles que escoitaban a súa música.

[+ info]

Wikipedia Barbara Strozzi

La gran dama de la cantata barroca

Sus partituras, álbumes y trabajos

Conquest of the Kingdom of Granada by the Catholic Kings

Boabdil gives the Alhambra keys to the Catholic Kings, on the 2nd January 1492

GAZETA DE AMSTERDAM

Lunes 32 de septiembre del anno 1567

Notizias de Sefarad

Despues que el rey Don Felipe el segundo el passado dia primero d’enero deste mesmo anno proclamasse la Pragmatica Sançion, por la que proivia a los moros del su reyno favlar la su lengua árabe e vestir las sus ropas avituales, muitos delos moros que avitan en el Regno de Granada son sublevados contra el suyo rey e todavia resisten, aunque las tropas cristyanas seguen luitando por recuperar el su poder.
Para los que lo recordassen, este suçeso recorda al estotro de face medio siglo, en el anno 1499, cando el Cardenal Çisneros governo, e quemo todos los sus livros en la su lengua arabe, e proivio reçarle a los moros al su dios Ala. Destos actos del cardenal los moros no gostaron, e los que eran suvlevados fueron refugiados en las montañas de las Alpujarras, al igual que ahora; mais entonçes los soldados delos reys vençieron, e al final los arabes devieronse convertir al cristianismo, e los que no le fiçieron caso fueron assesinados o esclaviçados o exiliados del su reyno en el anno 1501.
Esta primera rebelion de los moros fue causada porque enlas Capitulaçiones de Granada que firmo el rey moro del Regno Nazari de Granada Boabdil el Chico con los Reys Catolicos Fernando e Ysabel para la su rendiçion estando en dia veint e çinco de novembre del anno 1491, Fernando e Ysabel acsedieron a permitir la su livertad a los moros que se quedassen ali para favlar la su lengua e vestir las sus ropas e reçarle al su dios Ala, que despues Çisneros no permitió.
Para aquellos que no las conoçiessen, las Capitulaçiones de Granada fueron firmadas por el rey del Regno Nazari de Granada, Boabdil el Chico (llamado Abu-Abd-Allah o Mohammed XII por sus siervos arabes) y por los reys catolicos Fernando e Ysabel, por la cal Boabdil rendia el su regno a los reys catolicos, anque luego no marcho asta el dia dos d’enero del anno seguinte.

Estas Capitulaçiones fueron firmadas luego d’una guerra de dez annos entre los reys catolicos y el reyno nazari de Granada, que empezo el anno mil e catroçentos e oitenta e dos. Enlos çinco annos del prinçipio, Ysabel e Fernando conquistaron la zona del oeste, çerca de la çiutad de Malaga.
Despues deso, enlos seguintes dos annos, conquistaron las tierras al oeste de la çiudad de Granada, por la zona de Almeria, e el sultan Mohammed XIII, llamado el Zagal, fue rendido a los reys catolicos. Al final, los reys catolicos obtuvieron la çiudad de Granada despues de dos annos.

kkj4tj9gkpzsgngrf6288dk8vbmrj3q8

Grande fue la dessunion en esta guerra entre los moros, pues había muitas loitas entre la familia real. Eran tres los bandos arabes: el ja çitado Boabdil el Chico que reino en los dos annos primeros de la guerra, y entre el anno qiunto de la guerra e el anno final; Mohammed XIII, el Zagal, que era el tio de Boabdil, y que governo entre el anno quarto e el anno quinto de la guerra; y Ali Muley Acen, a quien los moros llaman Abu-l-Hassan, que era el padre de Boabdil y dirigio el su reyno entre el anno 1464 e el anno segundo de la guerra, e también entre el anno segundo e el quarto de la guerra.
Por otro lado, los reys catolicos loitaban con la direcçion del su Dios cristiano, e con el su afan de reunir Sefarad (luego de Granada conquistaron Navarra en el anno 1512), unido con el naçimiento del su Imperio Spanyol que dizen que pasara a la estoria, pues Cristovo Colon descubrió el nuevo continente el mesmo anno que acavava la guerra con Granada. Por su motivaçion religiosa, cando vençieron la guerra los nombro como reys catolicos el papa Alejandro el sesto, e fundaron la Sancta Inquisiçion, e luego fueron estrictos con los moros e jodios e muitas vezes los expulsaron del su regno.

Esta rebelion de los moros en Sefarad e la repression con que tratan los reys cristianos a los moros nos recuerda a los jodios nuestra expulsión del noso fogar, el trent e un de marzo del mesmo anno en que acavo la guerra, por el Edicto de Granada, formando nuestra cultura jodiospanyola.

MOZART LANZA OUTRO CONCERTO PARA PIANO

Actualmente, o compositor, pianista e músico austríaco máis popular do momento Wolfgang Amadeus Mozart non deixa de sorprendernos coa cantidade de pezas que compón. Hoxe falaremos do seu último concerto.

O pasado 10 de marzo, de 1785 puidemos apreciar a chegada dun novo concerto do increíble compositor Wolfgang Amadeus Mozart, o Concerto para piano número 21, nunha tonalidade en do maior, estreado un día despois de ser completado.

Inagurouse no Burgtheatrer, na cidade de Viena, con Wolfgan como pianista. Despois de ter escoitado esta peza, calificarémolo como concerto militar, pois posúe un carácter marcial e militar nalgunhas das súas partes, propio da guerra ou do exército especialmente no movemento de abertura, por outra parte, a obra ten unha gama altísima de estados de ánimo,e presenta unha abundancia notable de temas, xunto co bó gusto melódico e armónico do compositor.

Puidemos falar con xente do público que coma nós, tivo esta sorte de poder asistir ao concerto e, comentáronnos que ten tres movementos típicos deste periodo clásico: comeza co “Allegro mestoso”, un movemento rápido, que comeza cunha marcha calmada e tranquila, coas cordas altas e os ventos-madeira a modo de resposta para as cordas baixas, pero remata sendo rápido e axitado; o segundo, o “Andante” que iníciase no minuto catorce e é un movemento moito máis lento, que posúe breves momentos de tristeza, pero en xeral ten un ton máis brillante e calmado; o terceiro, o “Allegro vivace assai”, ao redor do minuto vinte e que volve a ser rápido, alborotado e saltarín, e que finaliza cunha nota triunfante.

Según os medios, o movemento que ten mais repercusión e o que máis gusta é o segundo, e moita películas, queren aproveitar esta oportunidade do compositor para engadilas nas súas bandas sonoras.

Ademais de para o piano solista, neste caso tocado polo propio compositor, esta gran peza esta orquestrada para unha frauta, oboes, fagotes e trompas (todos estos en pares) e timbais e cordas.

A continuacion, falaremos con Wolfgang Amadeus Mozart para comentar un pouco a súa peza.

ENTREVISTA:

P: Bos días, Mozart. Benvido.

Mozart: Un placer estar aquí.

P: Ben, contanos, de que trata este concerto, ten algún significado?

M: Despois de moito pensalo, decidín facer unha especie de estilo de chamada e resposta, entre o piano, que actúa como protagonita, e o resto da orquesta, que despois de tocar as suás partes, vaille respondendo.

P: E ben, inspiracheste en algo para facer esta obra?

M: Quería facer algo que impresionara ao público, algo que despertara neles os seus sentimentos e emocións, xogando a vez co dominio de recursos que ofrece a orquesta nesta peza.

P: Cal é o teu movemento preferido?

M: Mmm…Unha pregunta realmente complicada. Non podería escoller un,pero se teño que facelo,penso,que o que máis me emociona e o que máis lle gusta en xeral a todos é o segundo movemento. Dinme que nas futuras xeracións será un dos máis coñecidos da miña proucción musical e que ata se chegará a usar en bandas sonoras,que se farán cancións inspiradas neste movemento e que se farán coreografías con esta peza de fondo. Oxalá algún día todo isto suceda, sería un gran soño para calquera compositor!

P:Espero que de aquí en adiante sigas tendo tantos éxitos ou incluso máis.Non te entreteño máis,un placer falar con ustede.

M: O placer é meu.Ata sempre!

[+ info]

Wikipedia conciero número 21 de Mozart

Mozart: Concierto para piano N° 21

Concierto para piano nº 21 en Do Mayor, Andante

O famoso oratorio que fixo vibrar ao mundo

A Revolucionaria obra de Händel que marcou un antes e un despois na súa vida

Malia pasar un ano da maxestuosa e gran estrea (en Dublín) da sonada obra “Hallelujah” , do compositor xermano-británico Händel, o seu oratorio (composto en 1741) sigue a ser unha das composicións máis influentes da época.

O Hallelujah” é un oratorio que se divide en tres partes, de carácter relixioso, que tratan da vida de Xesús e das diferentes fases (nacemento, paixón, morte e resurrección) con unha música e letra diferentes para cada fragmento; como apreciamos abraiados nas dúas ocasións nas que puidemos asistirá obra do compositor.

Ten unha duración de dúas horas, con unhas partituras que suman en total 260 páxinas. Son interpretadas por un coro mixto (de homes e mulleres profesionais) con distintas tesituras de voces e cun imprescindible acompañamento instrumental que lle da case todo o sentido a esta obra mestra.

Esta peza, que pasou a ser a máis coñecida do compositor, foi a que lle permitiu dar o salto ao estrellato. Dalgunha maneira superou, grazas a ela, tódalas dificultades e problemas que levaba ás costas, despois de duros anos dedicados unicamente á música; sen contar co apoio de ninguén, incluso sen o da súa familia, que prefería que fose avogado antes que músico.

A parte disto, contou coa mala sorte, de que ningunha das súas obras anteriores lle fixo triunfar, nin facerlle un oco no complicado mundo da música, cando el, era un granamante desta arte.

Non foi ata o ano 1741, citado anteriormente, cando o compositor acabou, sen el sabelo, o que sería unha das obras máisdestacables e impresionantes do momento, e como ben dixemos, un antes e un despois na vida deste músico apaixoado.

Tanta foi a dedicación que puso Georg Friedrich Händel sobre a súa obra, que a rematou en tan só tres semanas, coa consecuencia de apenas durmir, comer ou relacionarse, dedicándose en corpo e alma ao que finalmente sería a súa mellor obra.

Ao crear “Hallelujah”, conseguiu saír o estado de depresión no que se encontraba, deixou atrás todos os seus problemas económicos, mellorou a súa saúde física e mental e, incluso, xunto coa súa bondade, doou a persoas enfermas moito diñeiro do que obtiña das súas obras. Así o dixo un día cara o público: “Non quero recibir ningún diñeiro por esta obra. Non é miña. Todo o que produza ,que sexa para os enfermos e os presos. Porque eu mesmo fun enfermo e con ela salveime. E fun tamén un preso e con ela libereime.

O seu talento é tanto que outras persoas coma o físico, Isaac Newton, afirma que a súa habilidade para tocar o órgano, do cal é un gran virtuoso, non se trata só da elasticidade que gardan os seus dedos, senón que lle proporciona á música algo que seduce á audiencia.

A estrea de esta obra en Dublín, non foi só un momento para destacar. A obra sí que foi capaz de agradar ao público; sen embargo fixo moito máis que isto. Fixo sentir a música e emocionar aos presentes que alí se encontraban, incluso de producir o que se cría case imposible. Case por un impulso superior, cando a obra chegou á parte dos coros, O Rei Xurxo II, que alí se encontraba, levantouse, realmente emocionado, para seguir a obra erguido e para comezar a aplaudir. Isto produciu unha sucesión de xente imitando o que o rei facía.

Catalogamos entón, dende ese día, a estrea da obra de Händel, como épica, e o Hallelujah en sí, como inaudito.

historia de handel

Hallelujah de Handel

O Mesias a obra maestra

frame (2)