Hoxe día 17 de febreiro do 1792, atopámonos en Londres, exactamente en Hanover Square Rooms; onde acabamos de presenciar, ver e escoitar a primeira sinfonía escrita por Joseph Haydn aquí, terminada ano atrás, a sinfonía n.º 93 por fin foi estreada.
Foi todo un verdadeiro éxito, xa que si poñémonos a recordar, fai apenas dous anos que Haydn saíu do cárcere pola morte do principe Nikolaus Esterhazy. Logo dos seus vinte e dous anos encerrado, xa con case sesenta anos de idade e tanto tempo sen escribir partituras, este home vólvenos a sorprender, non me estraña que siga sendo aclamado por moita xente. Que sorte ten o prodixio Ludwig van Beethoven de ter a un mestre como el.
Ímonos a centrar un pouco máis na obra Hoboken I/93, a sinfonia N.º93 e sacaremos información grazas aos críticos. Pódese ver facilmente e é o máis resaltado que está escrita en re maior e a súa estrutura de catro movementos, a máis típica hoxe en día.
O primer movemento chámase entre Adagio-Allegro assai, ¾; este tal e como o di o título vai ir a un ritmo rápido, especificamente bastatnte rápido, acompañado dun fortissimo. Todo empeza cun unísono que se enlaza cun tema bastante novedoso, poderíase dicir que é unha das partes principais deste movemento. A continuación, veriamos un curto pero fermoso interludio onde Haydn optou polos violines como voz principal; deste xeito estes interpretarían tres arpegios ascendentes, o xeito menos común de facelo pero que sorprendería, e todo isto coa axuda dun instrumento de vento por cada arpegio. Despois sacaría o seu segundo tema principal e todo acabaría cun final bastante dramático desde o punto de vista de Haydn.
Ao contrario do primeiro movemento, no segundo Haydn decide facer un Largo cantabile, compás de compasillo en sol mayor, este moi tranquilo, utilizando un tempo lento. Este movemento desprégase cun tema principal rodeado de temas secundarios, os cales son derivaciones de leste e algúns se presentan como variacións. Todo isto de combinado para que quede como un roldou cun excepcional estribillo e unha inusual historia de amor.
Cara o final a música se vai facendo pouco a pouco máis suave e lenta mediante unha serie de acordes; e xusto cando pensamos que vai acabar co seu último acorde mais suave, Haydn sorpréndenos cun inesperado fostissimo do fagot, dando por concluído o segundo movemento e coa cara da xente anonadada. Como sempre, apareceu ese humor que lle gusta meter a Haydn en cada unha das súas obras, facendo que por agora para a xente este fóra o mellor movemento da sinfonía.
Para este terceiro movemento, o denominado Menuetto. Allegretto,¾; Haydn teríanos reservado a parte máis marchosa do festival, un menuetto; acompañado sen dúbida dun ritmo energético. Este é moi parecido ao unha parte do segundo movemento segundo puidemos comprobar.
A parte do trío estaría presentada por algúns instrumentos de vento, metal e timbales que tocarían determinadas veces ao longo do movemento e todo sería unha brillante actuación co trío por unha banda e varios instrumentos polo outro ata o final.
A sinfonía acabaría co Finale: Presto ma non troppo,2/4, o cuarto movemento, un tanto revoltoso, xogando inxeniosamente; pero do xeito na que o fixo Haydn… perfecta.
Preséntanos un tema principal onde sempre manteno pero cambia de tonalidad, e cando xa tiñamos asumido o seu estilo e a melodía; vólvenos a sorprender cun tema totalmente novo por parte do oboe e o fagot, e cuns sós de violoncelos aos cales toda a orquesta failles eco. Todo concluiría volvendo ao tema principal e con todo o teatro en pé por esta marabilla que acabamos de contemplar.
Hasta aquí o resumo que lle podemos dar por agora desta deliciosa obra maestra, cara os próximos días intentaremos traer calquera información relevante; esperemos que lles gustara e por suposto lles recomendamos que vaian a vela se poden.
Un saúdo.
+ Links
O CORREDOR DA HISTORIA 